Band of Brothers by Stephen E Ambrose

Author:Stephen E Ambrose [Ambrose, Stephen E]
Format: epub
Published: 2010-02-07T14:00:00+00:00

Veel van die mannen die de Currahee waren opgerend lagen nu in het ziekenhuis in Engeland. Sommigen van hen zouden nooit meet hollen. Anderen, met vleeswonden, waren aan de beterhand. In het 110de Algemeen Amerikaans ziekenhuis in de buurt van Oxford lagen drie leden van het 1ste peloton op dezelfde zaal, Webster, Liebgott en korporaal Thomas McCreary. Ze waren allemaal gewond geraakt op 5 oktober, Webster aan zijn been, Liebgott aan zijn elleboog en McCreary in zijn nek. Webstet oefende zich in het schrijven: in zijn dagboek beschreef hij zijn kameraden: 'Met zijn 55 kilo was Liebgott, een voormalig taxichauffeur uit San Francisco, een van de magerste mannen van E-compagnie. Hij was ook een van de geestigste, zolang het tenminste niet om geld ging. Hij onderscheidde zich ook doordat hij een van de weinige joden bij de paratroepen was. Bovendien behoorde hij, evenals McCreary, met zijn dertig jaar tot de oudjes van de compagnie. McCreary was een opgewekt, vrolijk kereltje dat, als je hem moest geloven, groot was geworden op bier en nog het meest geleerd had in de "Motor Inn" in Pittsburgh.'

'De vrolijkste plek van het ziekenhuis was', volgens nog steeds Webster, 'de amputatiezaal, waar de meeste jongens, in de wetenschap dat de oorlog voor hen voorbij was, lachten, grapjes maakten en verhalen over thuis vertelden.' Webster schreef terecht 'de meeste' in plaats van 'alle'. Niet iedereen met een wond waardoor hij niet langer aan de strijd kon deelnemen had met hen willen ruilen. Leo Boyle, die in een andere zaal van hetzelfde ziekenhuis lag, schreef aan Winters: 'Beste commandant, nu ik hier lig, weet ik verdomme niet meer wat ik moet schrijven!

Nadat ik het twee keer heb meegemaakt kan ik wel zeggen dat het niet de schok van de verwonding is die je bijblijft. Het is de wetenschap dat je voorlopig niet meetelt (als soldaat) - in mijn geval een hele tijd.

Ik verwacht niet voor Kerstmis weer op de been te zijn. Wel hoop ik ooit weer zo goed als nieuw te zijn. Het bot is niet beschadigd, alleen de spieren en het weefsel en een groot gebied waar moeilijk een transplantatie toegepast kan worden.

Ik hoop dat u goed voor uzelf zorgt (beter dan ik u heb zien doen), want zoals u zijn er niet veel en zeker niemand die u kan vervangen.' Hij schreef ook nog dat Webster, Liebgott, Leo Katz, Paul Rogers, George Luz en Bill Guarnere, die allemaal in hetzelfde ziekenhuis hadden gelegen, hem waren komen opzoeken.

Vierenveertig jaar later schreef Boyle: 'Ik heb me er nooit helemaal bij kunnen neerleggen dat er een eind was gekomen aan mijn leven als paratroeper -dat ik weg was bij mijn maten en nooit meer zou springen. Ik was "bezeten" van, verslaafd aan dat leven. Ik was erg teleurgesteld en vaak chagrijnig en baalde verschrikkelijk in dat jaar dat ik voor mijn herstel was opgenomen.'

Liebgott diende een verzoek in om uit het ziekenhuis te worden ontslagen, om terug te kunnen keren naar zijn eenheid, een verzoek dat werd ingewilligd, evenals dat van McCreary, Guarnere en anderen.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.